Menu

Mijn verhaal: geknakt, maar niet gebroken

Ik ben 37 jaar, getrouwd en wonend in een rijtjeshuis, lekker burgerlijk ik hou er van. Tuinieren vind ik niet zo heel erg leuk dus de tuin ziet er vaak een beetje rommelig uit maar we barbecueën er wel graag. Het liefst wil ik lekker veel verse kruiden kweken, maar ik verlies vaak de strijd met de slakken of ik vergeet op tijd water te geven. Koken en bakken vind ik wel heel leuk en dat gaat me beter af dan tuinieren. Daarnaast doe ik qua sport graag yoga of Ring Fun Adventure op de Nintendo Switch. Om te ontspannen speel ik Animal Crossing of ga ik kleuren. Ik hou ook erg van lezen. Ik werk 12 uur in de week bij Albert Heijn, voornamelijk op het zelfscanplein. Het leukste aan mijn werk is mensen adviseren over eten!

Mijn verhaal

In 2016 ben ik begonnen aan de opleiding Voeding en Diëtetiek aan de Haagse Hogeschool. Ik zat superlekker in mijn vel, ik was een heleboel afgevallen, ik kon de wereld aan! Het plan was in vier jaar die opleiding doen, ondertussen meer afvallen nog en daarna zo'n leuke slanke diëtiste zijn met een eigen hip blog. Het ideale plaatje.

Het eerste jaar rondde ik zonder problemen af, ik geloof zelfs zonder enige herkansing. Maar in het tweede jaar ging het fout en kwam ik ziek thuis te zitten. Ik heb geen officiele diagnose burn-out gekregen maar er zat weinig pit meer in kan ik je zeggen. Ik heb gelukkig toen wel meteen gevraagd om een verwijzing naar de GGZ, en zette mezelf op de wachtlijst. Ik kon niks meer, dit telefoontje plegen kostte me een dag aan energie. Ik had in het verleden wel eens vaker met dit bijltje gehakt dus ik wist wat ik moest doen. Agenda leeg, eerst een paar dagen op de bank, dan weer een keer op tijd uit bed en aankleden, een keer wandelen, langzaam weer eerst voor mezelf zorgen, dan weer voor het huishouden en al binnen een paar weken kon ik weer aan het werk. Maar met de studie bleef ik een beetje kwakkelen. Ik vond vooral samenwerken moeilijk, en de vakken die over het begeleiden van cliënten ging. Ik was weer een aantal kilo aangekomen en zat niet lekker in mijn vel waardoor ik compleet het vertrouwen in mezelf miste. 

Uiteindelijk kwam ik een aantal maanden later (en dat is in de GGZ nog bijzonder snel) bij een psycholoog terecht. Ik voelde me eigenlijk een beetje schuldig want ik werkte toch en ik functioneerde soort van dus waarom verdiende ik die plek? Maar ik werd heel serieus genomen. De eerste twee afspraken bestaan uit het uitvragen van de problemen om een diagnose te stellen. En ergens tussen die twee afspraken in besefte ik me zelf iets. Wat ik me niet gerealiseerd heb toen ik erover las in de literatuur. Niet toen het erover ging op een symposium. Niet toen ik weet ik veel hoeveel TV-programma's over het onderwerp keek. Maar nu zag ik het opeens heel helder:

Ik heb een eetbuistoornis

Ik heb een eetbuistoornis of binge eating dissorder zoals het beter bekend is. Misschien had ik het niet herkend omdat ik niet de stereotype eetbuien had van in een half uur jezelf helemaal ziek eten? Of misschien had ik juist mijn eetbuien zo goed weten te integreren in mijn leven dat ik ze zelfs voor mezelf verborgen hield? Misschien kon ik er zo lang mee weg komen bij mezelf omdat ik eigenlijk nét niet helemaal aan de omschrijving van een eetbuistoornis in de DSM-V voldoe? Maar of het nu technisch een eetbuistoornis is of een 'overige' eetstoornis, ik heb hem. Ik bracht het ter sprake, en de diagnose kreeg ik ook. Naast nog een paar andere, want een eetstoornis bestaat vaak naast een persoonlijkheidsstoornis. Hoe de eetstoornis er bij mij dan precies uit zag en nu ziet is even niet van belang, maar misschien blog ik daar nog een keer over. 

Ik merk trouwens dat ik het vertel in de tegenwoordige tijd, en dat is wel zo eerlijk. Onder controle heb ik het niet. Het is een monster dat steeds weer de kop opsteekt als ik getriggerd word door iets of veel stress ervaar.  En het is ook zo doorweven met mijn leven dat ik het in elk stukje apart moet ontrafelen en laten genezen. Ik vergelijk het graag met stoppen met roken. Toen ik stopte met roken moest ik elke keer opnieuw een sigaret bewust niet roken. De eerste bij het opstaan was er na een paar dagen wel uit. De sigaret na het avondeten ook. De sigaret terwijl ik op de bus sta te wachten duurde wat langer. De sigaret terwijl ik wacht tot de vloer droog is na het dweilen was opeens weer lastig. De sigaret bij een drankje op een terras bleek na een jaar nog lastig. En de sigaretjes op het strand blijven me nu nog achtervolgen. De geur alleen kan me dan alweer triggeren. (maar ik ben nog steeds gestopt!)

Moet je je nu eens voorstellen hoe erg dieetcultuur is verweven met onze maatschappij en hoeveel triggers dat zijn. Continue praten mensen over hun kilo's. Is er iemand afgevallen "zal ze nu wel een man vinden". Als het over gezond eten gaat, gaat het automatisch over calorieën. Je krijgt dagelijks reclame te zien voor afvallen. BMI hier, koolhydraatarm daar, het houdt nooit op. En de ergste: het is voor veel mensen volkomen logisch om door te gaan met de ontzettend ongezonde verslaving roken "omdat ik anders aankom". Maar het zit ook in subtielere dingen, bij een artikel over overgewicht staat nooit een dik iemand die een appel eet, of aan het sporten is, maar altijd iemand bij de snackbar of met een bord patat. Door deze verwevenheid waar dit slechts een paar voorbeelden van zijn hebben wij al van jongs af aan het schema, de basisgedachte 'dikke mensen zijn minder waard' in ons systeem gegraveerd. Op deze bodem groeit onzekerheid, je te dik en niet waardig voelen, en vervolgens na het eerste crashdieet een ongezonde relatie met eten. Gelukkig leidt dat niet bij iedereen tot een eetstoornis, maar bij mij dus wel.

Toekomstbeeld?

Ik studeer nog steeds Voeding en Diëtetiek zoals je ziet. Maar die hippe slanke diëtiste ga ik niet worden, daar heb ik me bij neergelegd. En dat wil ik ook niet meer. Ik ben veel milder geworden. Voor mezelf allereerst, maar daardoor kan ik er nu ook zijn voor andere mensen die heel kwetsbaar zijn door hun overgewicht. Die wanhopig zijn soms. Die niet serieus genomen worden door artsen omdat ze eerst maar eens moeten afvallen. Ik wil er zijn voor deze mensen, om ze te helpen voor zichzelf te zorgen zoals ze zijn. Met hun menselijke fouten, met hun persoonlijke omstandigheden, en met een dik lijf. Want een gezonde leefstijl aanmeten moet niet gericht zijn op afvallen. Maar op een gezonde leefstijl! Bewegen binnen je mogelijkheden. Betere voedingskeuzes maken binnen je mogelijkheden, en daarbij leren luisteren naar je lichaam. En misschien val je dan vanzelf wat kilo's af. Maar dat moeten we niet vieren, we moeten vieren dat je je beter voelt! Meer energie hebt! Weer leuke dingen kan doen met je gezin! Dát is belangrijk namelijk.

Ik word diëtist, maar ik zal nooit en te nimmer iemand een gewichtsverminderend dieet opleggen die daar niet om gevraagd heeft. En mensen die daar wel zelf voor kiezen zal ik altijd uitleggen wat wel en niet realistisch is, en proberen te laten inzien dat dun zijn niet meteen betekent dat al je problemen zijn opgelost. Dat het er daarbij om gaat goed voor je lichaam te zorgen, gezond te eten, te bewegen en te ontspannen. Ik zal niet prediken dat slank gelijk staat aan gezond en dik gelijk staat aan ongezond, niet op feestjes, niet in voorlichtingen en niet op sociale media.  

En ja ik realiseer me dat er gevallen zijn waarbij afvallen echt de laatste oplossing is. En dat er ziektes zijn waarbij een dieet echt noodzakelijk is en geen keuze. Maar het kernwoord daarin is 'samen'. Samen met de cliënt op zoek naar de beste haalbare oplossing. En daarbij hoort ook: eerlijk benoemen wat niet mogelijk is. 

De foto heb ik genomen op het strand in Dubai. Dubai waar perfectie heerst, maar als je goed kijkt... Deze boom sprak me aan. Ik vond hem mooi, hij was geknakt maar niet gebroken, en nog steeds duidelijk een boom. Niet perfect maar ík vond hem mooi. Net als dat ik niet perfect ben maar er toch mensen zijn die me mooi vinden. En ik leer nu ook mezelf mooi te vinden, met stormschade en al. 

Geschreven door Barbera Valkema op zaterdag februari 1, 2020

Permalink -